Or There's No Mercy ...
posted on 30 Aug 2009 12:50 by pretty-nightmare in Earth
บางครั้ง…ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ฉันเป็นห่วงสิ่งต่างๆ รอบตัวมากมาย
ห่วงหมาข้างถนน…
ห่วงคนจน…
ห่วงคนแก่ที่นั่งขอทาน…
ห่วงเด็กผู้ชายที่นั่งขายปากกาอยู่ที่ย่านสยามแสควร์…
แต่งานหลักที่ทำ กลับเป็นงานในสายแฟชั่นงานที่เกี่ยวกับความสวยงามความหรูหราฟุ่มเฟือยของบุคคลบางกลุ่ม
มือก็เขียนไป… แต่ในหัวก็คิดเสมอว่า ชีวิตนี้คงไร้ค่าถ้าหากไม่เคยทำอะไรเพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นเลยมันคงจะดีนะ… ถ้ามีชีวิตเพื่อสิ่งที่มีประโยชน์กว่านั้น
แต่เพราะมีครอบครัวที่ยังต้องประคับประครอง ฉันจึงต้องทำงานเพื่อเติบโตเป็นเสาหลักให้พวกเขา จึงไม่สามารถเป็นอาสาสมัครที่จะออกไปไหนได้ง่ายๆสิ่งที่ทำได้ก็เพียงช่วยมูลนิธิและองค์กรต่างๆโดยการหักเงินในบัญชีเดือนละครั้ง …
เป็นจำนวนไม่กี่ร้อยบาท…
แรกๆ ก็รู้สึกว่ามันเพียงพอ เราได้ทำประโยชน์แล้ว แต่พอได้รู้ได้เห็นสถานการณ์หลายๆ อย่าง
ทั้งจากหนัง… สารคดี…
บทความต่างๆ ในหนังสือและทางอินเตอร์เน็ต ฉันกลับรู้สึกว่าสิ่งที่ทำมาทั้งหมด มันช่างไร้สาระสิ้นดี…เงินเกือบ 300 บาทที่เสียไปทุกเดือนมันไม่สามารถหยุดยั้งความโหดร้ายของมนุษย์ได้เลย…
ปลาวาฬไม่ได้ถูกล่าน้อยลง… ลูกเสือตัวเล็กๆ ไม่สามาถกลับสู่ไออุ่นของแม่ได้… นายพรานก็ยังคงเข่นคร่าสัตว์น้อยเหล่านั้นเช่นเดิม… คนใหญ่คนโตยังซื้อขายซากไร้ชีวิตของเสือโคร่งด้วยเงินนับแสนเพียงเพื่อเสริม “บารมี” ที่มองไม่เห็น
และ…ฉันรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้รู้ว่าคนรู้จักของฉันคนหนึ่งได้กลายเป็นหนึ่งในขบวนการล่าชีวิตเพื่อการค้า… ชีวิตที่แหลกเหลว ติดหนี้พนันบอลจนไม่มีบ้านจะอยู่ นั่นทำให้มีเหตุผลพอที่จะทำเช่นนี้หรือ ?
แม้เพื่อนคนนี้ไม่ได้เป็นคนลงมือปลิดชีพแต่ก็เป็นผู้รู้เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง…
รู้เส้นทางการขนส่งตั้งแต่ต้นสายยันปลายสาย
รู้กลโกงที่พ่อค้าอัดแป้งใส่ตัวนิ่มตัวเล็กๆ นับร้อยให้อ้วนใหญ่จนหนักพอที่จะขายได้กำไรสูงๆ…
หลายตัวสำลักแป้งตายคาที่ด้วยซ้ำ…
เขาเล่าให้เพื่อนๆ ฟังว่า… วันก่อนเพิ่งไปซื้อเสือคืนมาจากตำรวจเพื่อคืนให้กับนายทหารใหญ่คนหนึ่ง ชื่อนายทหารคนนั้นพูดไปก็รู้จักทั้งประเทศ
คนที่มีคำว่า “เสธ.” นำหน้าชื่อเล่นที่พ้องกับสีเลือดของเสือโคร่ง
ร่างไร้วิญญาณของเสือสองตัวที่ถูกตำรวจยึดไว้ถูกมอบคืนอย่างง่ายดายด้วยเงินหลักแสน
…ฉันรู้สึกสะท้อนใจเหลือเกิน…
ไม่รู้ว่าเขี้ยวที่แฝงด้วยแรงอาฆาตของสัตว์ที่เคยเดินอยู่ในป่าอย่างสง่างาม จะทำให้หน้าที่การงานหรือตำแหน่งของคนเจริญได้อย่างไร ยิ่งกับคนที่ไม่เห็นคุณค่าของสัตว์ที่มีลมหายใจด้วยแล้ว
…ฉันมองไม่เห็นเหตุผลหรือความศักสิทธิ์ใดๆ เลย…
แค่เพียงเศษเสี้ยวของความจริงทั้งหมด ยังทำให้เศร้าสะเทือนใจขนาดนี้แล้วความจริงทั้งหมดมันจะโหดร้ายขนาดไหนกัน
พวกเขายังมีความเป็นมนุษย์กันอยู่บ้างรึเปล่านะ?
หลายคนบอกฉันว่าเราทำอะไรไม่ได้ เมื่อ WWF, Green Peace, PETA ยังไม่มีบทบาทอย่างจริงจังในประเทศนี้ ส่วนรัฐบาลแค่แก้ปัญหาของมนุษย์ก็จะเอาตัวไม่รอดแล้วเรื่องสัตว์ป่าคงเป็นเรื่องสุดท้ายที่พวกเขาจะนึกถึง
มันเป็นเรื่องยากและขบวนการเหล่านี้มีเครือข่ายที่ใหญ่โตยิ่งนัก
มันก็อาจจะจริง… ฉันคงทำอะไรได้ไม่มาก
แต่ได้โปรดเถอะ… ใครที่ทราบเรื่องราวเหล่านี้ ช่วยกันหาทางหยุดยั้งกระบวนการเหล่านี้ที ช่วยบอกต่อๆ กันไปว่ายังมีการทำร้ายชีวิตของเพื่อนร่วมโลกอยู่ขณะนี้ทุกนาทีที่เราอยู่เฉยๆ มีสัตว์นานาชนิดต้องตายไปมากมาย
สัตว์ที่แสนสวยงาม…
สัตว์ที่มีวิญญาณบริสุทธิ์…
สัตว์ที่เคยเติมเต็มจิตนาการของเราในวัยเด็ก…
สัตว์ที่เราเคยจูงมือพ่อแม่ไปดูที่สวนสัตว์และหวังว่าจะได้สัมผัสมันสักครั้ง...
สัตวเหล่าซึ่งร่วมหายใจอยู่บนโลกเคียงข้างกับเราเสมอมา
ฉันจะคอยสืบเรื่องราวจากเพื่อนคนนี้สอบถามเส้นทางไปเรื่อยๆ
จดบันทึกทุกสิ่งไว้จนกว่าจะหาหนทางเอาผิดคนเหล่านั้นได้จริงๆ
ใครที่เฝ้าบอกว่าเวรกรรมมีจริง
ก็ช่วยแสดงให้คนรุ่นนี้ได้เห็นดูสักที
ถ้าอยากให้เราเชื่อว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์นั้นมีจริง ไม่ต้องรอจนถึงชาติหน้าได้ไหม…
อย่าให้คนที่ต้องทุกข์ใจเป็นเค่ฉันกับสัตว์เหล่านั้น ได้โปรดเถอะ...
edit @ 3 Sep 2009 10:24:56 by Pretty Nightmare